Lina Kostenko – Krzidła

Krzidlate mogům i grůntu ńy mjeć,
Do ńyba furgnům, kej ńyma źymje,

Kej ńyma polo,  stykńe im wolo,
Kej zńiknům strůmy, luft je ich důmym

To prowda, jeli ọ ptoki idźe,
A jak że człowjek? Co z ludźmi bydźe?

Żyjům na źymi, same ńy furgajům,
A krzidła majům. A krzidła majům!

Nale ńy z puchu a pjyrzo ụ̊ne,
A z prowdy a wjary sům zrobjůne.

U tego – z wjyrnośće a przańo,
U tego – ze śerca porywańo,

Tyn mo z utropy abo problymůw,
Robota krzideł przidała tymu,

Tyn zaś z poezyje, śpjywek a słůw,
Abo z nadźeje, abo ze snůw.

Dyć ludźe ńiby to ńy furgajům…
A krzidła majům. A krzidła majům!

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under Lina Kostenko

Leońid Andrjejew – Uoryginalny czowjek

Nastoł můmynt milczyńo i pojstrzůd klangůw szkrobańo nożami ùo talyrze, ńywyraźnych godkůw za ùoddalůnymi stołami, szuszczyńo ancugůw i zgrzipjyńo zola pod gibkimi krokami bedynerůw, czyjśi ćichy i łagodny głos pedźoł:

 A jo przaja murzinkům!

Czytej dalij

Dodaj komentarz

Filed under Leońid Andrjejew, Uncategorized

Charles Baudelaire – Anywhere out of the world

Żyće to lazaryt, w kerym wszyjskich ńymocnych trôpi pragńyńy smjyńić łůżko. Tyn chćoł by ćyrpjeć wele kachlôka, a tyn dufô, iże òzdrowjeje pod òknym.

Zdôwô mi śe, co tam, kaj mje ńyma, zawdy bůł by’ch szczyńśliwszy i utramyntńy rajcuja na tymat przekludzki ze swojům duszyczkům.

Moja duszyczko, bjydnô òbźůmbjůnô duszyczko, co by’ś pedźała na Lissabon? Òdżyjesz tam, na ůnku ògrzejesz śe choby ta loszczurka. Te mjasto leży nad brzegym morzô. Gôdajům, że pobudowane je ze marmoru, a jigo mjyszkańce tak ńynawidzům flancůw, że wyrywajům aji nejmyńsze strůmiki. To bůł by landszaft na twůj szmak: landszaft ze kamjyńa, śwjatła a wody, w keryj kamjyń a śwjatło śe òdbijajům.

Duszyczka ńy òdpedźała.

– Jeli tak rada dychôsz, filujůnc na ruch, můno chcesz mjyszkać we Ńiderlandach? Ta błogosławjůnô źymja, keryj òbrazy widźała’ś we muzyjach, na zicher dô ći trocha szpasu. Co powjysz na Rotterdam? Dyć radujům će lasy masztůw a szify, co przibijajům do podnůżô důmůw.

Duszyczka durch milczy.

A můno przićůngô će Batawijô? Kajś tam znôjdymy ducha Ojropy skuplowanego ze tropikalnům szwarnotům.

Żôdnego słowa. Eli moja duszyczka umarła?

Richtig je żeś takô òklapńůnô, że mjyłô je ći ino twoja ńymoc? Jeli ja, dôwej citnymy do krajůw, kere sům anologijům Śmjyrtki. Spakuja nasze kofry, moja bjydnô duszyczko. Pojadymy na Torneo! Pojadymy jeszcze dalij, na sům kůńec Bałtyku. Tak daleko òd żyćo, jak yno śe dô; przekludzymy śe na bjegůn. Tam szage słůneczne průmjyńe ledwa tykajům źymje, a lyńiwe nawroty jasnośći a nocy zabijajům roztůmajtość i wzmôcńajům můnotůńijô – szwestra ńicośći. Tam bez kůńca bydymy śe kůmpać we ćmje przerywanyj polarnymi żarzami, co bydům nům wysyłać rôz za kedy swoje růżowe bukety, choby sztuczne ògńe puszczane z pjekła.

Yntlich moja duszyczka wybuchô i ryczy: „Ganc egal kaj! Ganc egal kaj! Ino coby poza tyn śwjat!”

Dodaj komentarz

Filed under Charles Baudelaire

Fjodor Dostojewskij – Brif stazyjki (ze Bjołych nocůw)

Przeboczće mi, przeboczće! – pisała dů mje Stazyjka – na klynczkach wajům, przeboczće! Jo uoszydźyła i Wos, i śebje. To bůł śnik, iluzyjo… Jak jo ćyrpjała za Wos dźiśo! Przeboczće, przeboczće mi!..

Ńy uobskarżejće mje, dyć jo ńy złůmała’ch swojij uobjycki. Pedźała’ch, iże byda Wům przoć i sztyjc Wům przaja… wjyncyj jak przaja. Boże! jeli mogła by’ch przoć Wům uobu! O, jeli by’śće Wy byli ńim!..

„O, jeli jo by’ch bůł ńim!” – przelećało mi w gowje. Spůmńoł żech twoje słowa, Stazyjko!

Půnbůczek widźi, wjela by’ch dlo Wos zrobjyła! Jo wjym, iże je Wům ćynżko a cliwo. Jo uraźyła’ch Wos, nale Wy dyć wjeće – kej czowjek przaje, dugo ńy pamjynto urazy. A Wy mi przajeće!

Dźynkuja! Ja, dźynkuja Wům za te przůńy. Bo uůne uostało w mojij pamjyńći choby słodki śńik, kery pamjynto śe jeszczy dugo po uocucyńu; bo jo zawdy byda spůminać tyn můmynt, kej Wy’śće choby brater uotworzili przedy mnům swoje śerce i tak forymńy przijynli w gyszynku moje, stropjůne, coby je chrůńić, achtować, kuryrować.
Jeli mi wyboczyće, to moje wdźynczne uczuće, kere ńigdy ńy zetrze śe w mojij duszy, bydźe zowdy dźwigało pamjyńć uo Wos… Jo byda chrůńić ta pamjyńć, byda jij wjerno, ńy wyzdradza jij, ńy wyzdradza swojigo śerca, uůne je na to za stałe. Uůne wczora wrůćyło do tego, do kerego noleżało bez wjeki.

Trefjymy śe, pra? Wy przidźeće dů nos, Wy nos ńy uostawiće, durch bydźeće mojim przoćelym, mojim bratym… I kej mje uoboczyće, podoće mi swoja rynka. Podoće mi ja, bo’śće mi wyboczyli, prowda? Przajeće mi, jak przůdźi?

O, przejće mi, ńy uostowjejće mje, bo jo Wům w tyj chwili tak przaja, bo jo je werto Waszego przůńo, bo jo na ńa zasuża…. můj przoćelu! Za tydźyń śe z ńim hajtům. Uůn durch bůł mi rod, uůn ńigdy uo mje ńy przepůmńoł… Wy ńy gorszće śe za to, co jo uů ńim napisała. Nale chca przijść ku Wům cuzamyn s ńim, wy bydźeće mu rade, pra?

Wyboczće, pamjyntejće a przejće Waszyj

Stazyjce

Dodaj komentarz

Filed under Fjodor Dostojewskij

Stefańa Trochanowska – Jyn ńybo nad nami nasze

Jyn ńybo nad nami nasze
co my je erbli
ọd naszych praọjcůw

zabrała nům woda śćurki
lasy nům wyfjůnczały
jyno ńybo nad nami nasze

a my richtig ludźe
jeszcze śe kyns potajlujmy
i ńyba nad nami ńy bydźe

Dodaj komentarz

Filed under Stefańa Trochanowska

Aleś Badak – We dalnyj źymji Kazachstana

Kajś we dalnyj źymji Kazachstana
Z jednym z naszych trefja śe trefůnkym.
Ọ hajmaće, ludźach a zmjanach
Chyntliwje zdům mu meldůnki.

Wykurzymy cigaret pora,
I ọjczyzna pospůminůmy.
Yntlich dychńe a przizno z jankorym,
Jak mu teschno
Za godkům a důmym.

Poọzprawjo ọ swojij nadźeji,
Ọ powroće do dům půmyśli.
Ọ adresa zapyto mje i
Brifa dů mje
Ńikej
Ńy wyśle.

Dodaj komentarz

Filed under Aleś Badak

Kunwar Narajan – We źymji szmaterlokůw

Zdowało mi śe kejśik,
iże’ch bůł we źymji szmaterlokůw
a jedyn furgoł za mnům.

Sztopnył żech
i ụ̊n sztopnył.
Wejzdrzoł żech za śa,
i ụ̊n wejzdrzoł za śa.
A jak’ech śe na ńigo ćepnył,
ụ̊n tyż ćepnył śe za śa.

Po prowdźe jimu, jak i mje,
śe jyno zdowało,
iże bůł we źymji szmaterlokůw
a ftoś za ńim furgoł.

Dodaj komentarz

Filed under Kunwar Narajan

Maksim Tank – [Toć, iże ọroz]

Toć, iże ọroz
Śe z tobům ńy rozyńdymy.
Dźiśo sprůbuja
Brify nasze puśćić z dymym.

A jutro – z ọłtorza
Symnůńć chca twoje zdjyńće,
Zajutrym – gorkość
Twojich ust wyćepać z pamjyńći.

Potyn – wyńś z důma,
Na drugi kůńec planety,
A dalij co robić?
Pomůż! Bo jo ńy wjym, ńystety,

Kej na mje tam jankůr
Śleći, jak gůrsko lawina,
Byda cńić za tobům,
Śnić o tobje. A spůminać…

Dodaj komentarz

Filed under Maksim Tank