Lina Kostenko – Krzidła

Krzidlate mogům i grůntu ńy mjeć,
Do ńyba furgnům, kej ńyma źymje,

Kej ńyma polo,  stykńe im wolo,
Kej zńiknům strůmy, luft je ich důmym

To prowda, jeli ọ ptoki idźe,
A jak że człowjek? Co z ludźmi bydźe?

Żyjům na źymi, same ńy furgajům,
A krzidła majům. A krzidła majům!

Nale ńy z puchu a pjyrzo ụ̊ne,
A z prowdy a wjary sům zrobjůne.

U tego – z wjyrnośće a przańo,
U tego – ze śerca porywańo,

Tyn mo z utropy abo problymůw,
Robota krzideł przidała tymu,

Tyn zaś z poezyje, śpjywek a słůw,
Abo z nadźeje, abo ze snůw.

Dyć ludźe ńiby to ńy furgajům…
A krzidła majům. A krzidła majům!

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under Lina Kostenko

Fjodor Dostojewskij – Brif stazyjki (ze Bjołych nocůw)

Przeboczće mi, przeboczće! – pisała dů mje Stazyjka – na klynczkach wajům, przeboczće! Jo uoszydźyła i Wos, i śebje. To bůł śnik, iluzyjo… Jak jo ćyrpjała za Wos dźiśo! Przeboczće, przeboczće mi!..

Ńy uobskarżejće mje, dyć jo ńy złůmała’ch swojij uobjycki. Pedźała’ch, iże byda Wům przoć i sztyjc Wům przaja… wjyncyj jak przaja. Boże! jeli mogła by’ch przoć Wům uobu! O, jeli by’śće Wy byli ńim!..

„O, jeli jo by’ch bůł ńim!” – przelećało mi w gowje. Spůmńoł żech twoje słowa, Stazyjko!

Půnbůczek widźi, wjela by’ch dlo Wos zrobjyła! Jo wjym, iże je Wům ćynżko a cliwo. Jo uraźyła’ch Wos, nale Wy dyć wjeće – kej czowjek przaje, dugo ńy pamjynto urazy. A Wy mi przajeće!

Dźynkuja! Ja, dźynkuja Wům za te przůńy. Bo uůne uostało w mojij pamjyńći choby słodki śńik, kery pamjynto śe jeszczy dugo po uocucyńu; bo jo zawdy byda spůminać tyn můmynt, kej Wy’śće choby brater uotworzili przedy mnům swoje śerce i tak forymńy przijynli w gyszynku moje, stropjůne, coby je chrůńić, achtować, kuryrować.
Jeli mi wyboczyće, to moje wdźynczne uczuće, kere ńigdy ńy zetrze śe w mojij duszy, bydźe zowdy dźwigało pamjyńć uo Wos… Jo byda chrůńić ta pamjyńć, byda jij wjerno, ńy wyzdradza jij, ńy wyzdradza swojigo śerca, uůne je na to za stałe. Uůne wczora wrůćyło do tego, do kerego noleżało bez wjeki.

Trefjymy śe, pra? Wy przidźeće dů nos, Wy nos ńy uostawiće, durch bydźeće mojim przoćelym, mojim bratym… I kej mje uoboczyće, podoće mi swoja rynka. Podoće mi ja, bo’śće mi wyboczyli, prowda? Przajeće mi, jak przůdźi?

O, przejće mi, ńy uostowjejće mje, bo jo Wům w tyj chwili tak przaja, bo jo je werto Waszego przůńo, bo jo na ńa zasuża…. můj przoćelu! Za tydźyń śe z ńim hajtům. Uůn durch bůł mi rod, uůn ńigdy uo mje ńy przepůmńoł… Wy ńy gorszće śe za to, co jo uů ńim napisała. Nale chca przijść ku Wům cuzamyn s ńim, wy bydźeće mu rade, pra?

Wyboczće, pamjyntejće a przejće Waszyj

Stazyjce

Dodaj komentarz

Filed under Fjodor Dostojewskij

Stefańa Trochanowska – Yno ńybo nad nami nasze

Yno ńybo nad nami nasze
co my erbnyli
ọd naszych praọjcůw

zabrała nům woda śćurki
lasy nům wyfjůnczały
yno ńybo nad nami nasze

a my richtig ludźe
jeszcze śe źdźebko potajlujmy
i ńyba nad nami ńy bydźe

Dodaj komentarz

Filed under Stefańa Trochanowska

Aleś Badak – We dalnyj źymji Kazachstana

Kajś we dalnyj źymji Kazachstana
Z jednym z naszych trefja śe trefůnkym.
Ọ hajmaće, ludźach a zmjanach
Chyntliwje zdům mu meldůnki.

Wykurzymy cigaret pora,
I ọjczyzna pospůminůmy.
Yntlich dychńe a przizno z jankorym,
Jak mu teschno
Za godkům a důmym.

Poọzprawjo ọ swojij nadźeji,
Ọ powroće do dům půmyśli.
Ọ adresa zapyto mje i
Brifa dů mje
Ńikej
Ńy wyśle.

Dodaj komentarz

Filed under Aleś Badak

Kunwar Narajan – We źymji szmaterlokůw

Zdowało mi śe kejśik,
iże’ch bůł we źymji szmaterlokůw
a jedyn furgoł za mnům.

Sztopnył żech
i ụ̊n sztopnył.
Wejzdrzoł żech za śa,
i ụ̊n wejzdrzoł za śa.
A jak’ech śe na ńigo ćepnył,
ụ̊n tyż ćepnył śe za śa.

Po prowdźe jimu, jak i mje,
śe jyno zdowało,
iże bůł we źymji szmaterlokůw
a ftoś za ńim furgoł.

Dodaj komentarz

Filed under Kunwar Narajan

Maksim Tank – [Toć, iże ọroz]

Toć, iże ọroz
Śe z tobům ńy rozyńdymy.
Dźiśo sprůbuja
Brify nasze puśćić z dymym.

A jutro – z ọłtorza
Symnůńć chca twoje zdjyńće,
Zajutrym – gorkość
Twojich ust wyćepać z pamjyńći.

Potyn – wyńś z důma,
Na drugi kůńec planety,
A dalij co robić?
Pomůż! Bo jo ńy wjym, ńystety,

Kej na mje tam jankůr
Śleći, jak gůrsko lawina,
Byda cńić za tobům,
Śnić o tobje. A spůminać…

Dodaj komentarz

Filed under Maksim Tank

Charles Baudelaire – Auslynder

Pedz, tajymńiczy człowjeku, kůmu nojwjyncyj przajesz? Ọjcowi, matuli, szwestrze eli braćikowi?
 – Ńy mům ńi ọjca, ńi matuli, ńi szwestry, ńi braćika.
 – Przoćelům?
 – Je to wort, kerygo znoczyńo ńy znům do dźiśo.
 – Hajmatowi?
 – Ńy wjym, pod kerym ńybym mům go szukać.
 – Szwarnoće?
 – Przoł by’ch jij chyntliwje, boskij a ńyśmjyrtylnyj.
 – Złotu?
 – Ńynawidza go, jako wy ńynawidźiće Boga.
 – Ech! Tůż pedz, czymu przajesz, dźiwoki człowjeku?
 – Jo przaja mrokwjům… mrokwjům, co citajům… tam… tam…. tamtym szumnym mrokwjům!

Dodaj komentarz

Filed under Charles Baudelaire

Maksim Tank – Ọ filozofach

„Ze průznygo ńy nalejesz” –
Rzůńdźył wjadůmy ọżyrok,
Sůmśod nasz, Richat.

„Lepszo gorstka przoćelstwa
Jak cołko faska bogajstwa” –
Czynsto powtorzoł
Achim, wjoskowy stolorz.

„Ńy wyćepuj chlyba,
Coby i ụ̊n će ńy ćepnył” –
Tak mjost rzikańo,
Co wjyczůr godoł můj starzik.

„Jeli chcesz
Kůmu zrobić zło,
Zrůb mu dobro” –
Spůminoł můj fater.

Ńy wjym, czymu,
Kej sztudjyrowali’chmy filozofijo,
Przepůmńeli my tych
I moc inkszych
Swojich znocznych
Filozofůw.

Dodaj komentarz

Filed under Maksim Tank